De Mimosabossen

Woensdag
Het vanille yoghurtje smaakte prima na het diner a la Kees en Henk, bestaande uit een groente ratatouille met kabeljauw filet. Natuurlijk met een prima wijntje van 1,69 euro per fles uit de wijngaarden van de lidl. We moeten op de kleintjes letten, want die pensioenen hè?
Vandaag een hielspoor test gedaan naar het dorp en terug. Geen spoor van de hiel te bespeuren. Dus het kan slechter....
Heerlijk in de zon gezeten achter een bakkie koffie of een pastiche..... Het wordt tijd om de neuzen in te smeren.
De plannen zijn gemaakt, morgen naar de bloeiende mimosabossen bij de zuidkust.
Het wordt een wandeling die pittig belooft te zijn, maar niet overdreven lang, zo'n uurtje of vier. We gaan met een groep Hollanders die een Randonneursclubje hebben, we mogen mee. We zullen het beleven.

Donderdag
De mimosa bossen waren, zoals beloofd werd, zeer mooi. Prachtige veelgeligheid. Alle nuances van geel hadden de vele soorten mimosa dat door moeder natuur bij elkaar is geplant. Uitbundig wordt het Zuid Franse voorjaar aangekondigd. Ook hier was de winter zacht en vooral nat, de grond was hier en daar sompig. Ja, sommige normaal droge greppels waren woest stromende beekjes waar je met enige en sommigen met grote moeite overheen kon komen. Uiteraard kon de Snelle daar lichtvoetig overheen springen, maar Henk en Cees kostte het wat meer moeite.
Het gezelschap bestond uit een verzameling overwinteraars en permanente Nederland ontvluchters. Een gepensioneerd hoogleraar, een vervroegde uitgetreden brandweerman, een oud directeur openbare werken en Stadsontwikkelaar, een aantal dames in goede doen en natuurlijk wij.
We moesten 'Thijs' ophalen in Draquinan, hij had geen auto momenteel want zijn nieuwe Mercedes moest nog worden ingevoerd. Een aardige vent die graag en boeiend kon vertellen en een goede kijk had op de wereld. Ook deelde hij de mening van velen dat een Koning zich niet hoort te gedragen als een willekeurige voetbalsupporter bij een een schaatswedstrijdje. Als je koning bent, staatshoofd, en wij Nederlanders schijnen hem te gedogen, dan dien je je waardig te gedragen........ Maar dat geheel terzijde.

Het was wel een pittige wandeling. Aanvankelijk stegen we geleidelijk over redelijke gravelwegen, maar op zekere hoogte wachtte ons een pad dat stijl was en bezaaid met grote rolling stones. Henk was blij dat hij zijn hiking sticks bij zich had. De hoogleraar in rustte had het zwaar en moest op zijn eigen tempo en regelmatig recupererend de stijging voltooien. Het zonnetje begeleidde de groep op de weg naar de top, die op 340 meter hoogte lag. Na een lunchstop waar we ons zelfgemaakte 12 uurtje nuttigden, ondernamen we een afdaling die op zijn minst avontuurlijk genoemd mag worden. Stijle paden en spannende waterkruisingen. Echter, na zes uur genieten, want zo noemen echte Randonneurs zo'n onderneming, konden we een bijzondere "chocolate chau pure" nuttigen op het terrasje van een chocolatterie, in de zon - in Rocquebrune Sur Argens of all places. De zon ging onder, het werd koud, er vielen wat regendruppels, tijd om op huis aan te gaan. Na een lekker hete douche konden we niets anders bedenken dan een pizza te gaan eten in het dorp en daarna nog naar Quantum of Solace te kijken. Twee van ons hebben het slot niet meer meegemaakt in het volste vertrouwen dat James Bond het wel weer zou winnen....
En de hiel? Gevoelig, maar niet erg vervelend, dus morgen naar Tourtour voor een relatief korte wandeling. Maar eerst maar eens lekker uitslapen in de hoop dat Kees intussen het brood zou gaan halen..?