Na een rustige start - en een uitgebreide discussie over ome Roon Plasterk die maar niet wil aftreden, maar als schertsfiguur aan het pluche zit gehecht, onderwijl een uitgebreid ontbijt nuttigend- zijn we naar Salernes getogen om de tocht naar de Cascade te ondernemen. Voor de duidelijkheid dit is een waterval.
Alvorens aan de wandeling van 3,5 uur te beginnen en conform opdrachten van echtelijke, danwel samenlevingscontractuele bron, zijn er de nodige Cartons wijn en Rosé ingeslagen die als retourvracht in de bolide van Kees moeten worden meegezeuld,.
Het startpunt is daags ervoor reeds verkend, want er gaat niets boven een gedegen voorbereiding.. Ook als je voor je plezier wandelt is elke stap die je teveel moet lopen teveel.
De heenweg was aanvankelijk geasfalteerd om langzamerhand over te gaan in een grintpad gevolgd blubberpaadjes die je in de Dordtsche Biesbosch ook kan tegenkomen. Er waren enkele licht moeilijke passages met een geringe kans op een slippartij, maar deze wandeling is goed verlopen.
Als beloning hadden we prachtige panorama's op de fameuze waterval van Cascade. In de rivier de Bresque.
Boven wachtte ons een butterhete kroeg waar we ondermeer een bakkie koffie nuttigden en een heerlijke salade hebben gegeten. Natuurlijk hielden we ook hier het werk- en rust tijdenbesluit ruimschoots in acht.
De thuisreis was relatief licht want we volgden een historische baan van de Le Petite Train, die voor de oorlog het openbaar vervoer vormde, maar door de opkomst van het automobiel werden dergelijke smalspoortreintjes nutteloos. Derg trajecten konden nooit steiler zijn dan 4% en we liepen naar beneden, dus daar was niets mis mee! om met een bekend Papendrechter te spreken. Hoewel het hem niet moeilijk en steil genoeg kan zijn.
Onderweg konden we zien dat niet iedere Fransman in een krotje woont, als je begrijpt wat ik bedoel [vrij naar Ollie B. Bommel]. Er wordt zo hier en daar goed gewoond en dat is goed.
Voor de dis hebben we spinaziesoep met Boursin en stokbrood, dus we komen niet om van de honger.
De brug uit lang vervlogen tijden
Effe een blaasje pokken met de Cascade als decor
Kees houdt van bomen, als je begrijpt wat ik bedoel... Irene indachtig
Een bord van destijds,..... De tand des tijds doorstaan
Dat was weer een mooi tochie! Jammer, dat Cees door Cees gedwongen werd om mee te lopen. Zo te zien, werd Cees door Cees meegesleurd. Foei!
BeantwoordenVerwijderenFijn te vernemen, dat er ook tijdig aan het thuisfront is gedacht, door de gevraagde souvenirs in te slaan. Heren: mijn dank is verpletterend en grenst aan hondsdolheid.