Toch nog een tochie

De maandag bracht weer een mooie voorjaarszon. Op zondag hebben we Draquinan bezocht. De stad was doods, doodzonde want het is op zich best een leuke stad. Maar de bevolkingsgroep zat natuurlijk onder de knoet van schoonmoeder aan de door haar voorgeschotelde maaltijdsalades gelardeerd met de nodige stokbroden en de Vin Rouge. Hoe dan ook op straat kip noch kraaitje bekennen. Ergens op een pleintje konden we toch nog een drankje nuttigen in het toen schrale zonnetje. We mochten geen koffie bestellen, dus wat moet je dan. Er was nog 1 tafeltje bezet door een gezin waarvan de schoonmoeder mogelijk uit logeren was of zo. Na het drankje bezochten we nog een USA erebegraafplaats ter herinnering aan de waanzin van een oorlog, maar vooral ook aan de opofferingsgezindheid van het Amerikaanse volk dat hielp om de "ueber Germanen" te verjagen. Indrukwekkend. De maaltijd in Aups was uit de kunst en die ambiance, ondanks eveneens hier de verlatenheid, dik in orde.

Het valt niet mee he?

Twee Franse vakbonden en maar 1 voordeur...

De poort van de erebegraafplaats

Maar goed deze maandag, de dag voor ons vertrek deden we nog een wandeling ergens tussen Salernes en Villecroze. Onverwacht pittig, intensief, maar vooral prachtig. De avond stond in het teken van opruimen en een pizaatje eten.
In ruim twaalf uur waren we dinsdag weer thuis. De ontvangst was hartelijk, met een heerlijke spaghetti en een supertaart na.

in dergelijke modderpoelen kun je beter niet terechtkomen....

......maar de sleepservice is snel en perfect...... Weer wat geleerd!

Vroege bloemenpracht

goed onderhoud.........

Samengevat komt het er op neer dat de drie jonge ouderen zich heerlijk hebben verpoosd met wandelen en de verhalen van toen we nog ambachtelijke stroom produceerden, over familie, vrienden en bedrijfsvrienden en de dames thuis.
Oost West........!