mimosabossen, de film....
met de groeten uit La Pantaiado
woensdag 26 februari 2014
mimosabossen, de film.... en terug naar La Pantaiado
klik hier voor de prachtige film over de wandeling in de mimosabossen
mimosabossen, de film....
met de groeten uit La Pantaiado
mimosabossen, de film....
met de groeten uit La Pantaiado
woensdag 19 februari 2014
Toch nog een tochie
Het valt niet mee he?
Twee Franse vakbonden en maar 1 voordeur...
De poort van de erebegraafplaats
Maar goed deze maandag, de dag voor ons vertrek deden we nog een wandeling ergens tussen Salernes en Villecroze. Onverwacht pittig, intensief, maar vooral prachtig. De avond stond in het teken van opruimen en een pizaatje eten.
In ruim twaalf uur waren we dinsdag weer thuis. De ontvangst was hartelijk, met een heerlijke spaghetti en een supertaart na.
in dergelijke modderpoelen kun je beter niet terechtkomen....
......maar de sleepservice is snel en perfect...... Weer wat geleerd!
Vroege bloemenpracht
goed onderhoud.........Samengevat komt het er op neer dat de drie jonge ouderen zich heerlijk hebben verpoosd met wandelen en de verhalen van toen we nog ambachtelijke stroom produceerden, over familie, vrienden en bedrijfsvrienden en de dames thuis.
Oost West........!
zondag 16 februari 2014
De tocht naar de Cascade
zaterdag,
Na een rustige start - en een uitgebreide discussie over ome Roon Plasterk die maar niet wil aftreden, maar als schertsfiguur aan het pluche zit gehecht, onderwijl een uitgebreid ontbijt nuttigend- zijn we naar Salernes getogen om de tocht naar de Cascade te ondernemen. Voor de duidelijkheid dit is een waterval.
Alvorens aan de wandeling van 3,5 uur te beginnen en conform opdrachten van echtelijke, danwel samenlevingscontractuele bron, zijn er de nodige Cartons wijn en Rosé ingeslagen die als retourvracht in de bolide van Kees moeten worden meegezeuld,.
Het startpunt is daags ervoor reeds verkend, want er gaat niets boven een gedegen voorbereiding.. Ook als je voor je plezier wandelt is elke stap die je teveel moet lopen teveel.
De heenweg was aanvankelijk geasfalteerd om langzamerhand over te gaan in een grintpad gevolgd blubberpaadjes die je in de Dordtsche Biesbosch ook kan tegenkomen. Er waren enkele licht moeilijke passages met een geringe kans op een slippartij, maar deze wandeling is goed verlopen.
Als beloning hadden we prachtige panorama's op de fameuze waterval van Cascade. In de rivier de Bresque.
Boven wachtte ons een butterhete kroeg waar we ondermeer een bakkie koffie nuttigden en een heerlijke salade hebben gegeten. Natuurlijk hielden we ook hier het werk- en rust tijdenbesluit ruimschoots in acht.
De thuisreis was relatief licht want we volgden een historische baan van de Le Petite Train, die voor de oorlog het openbaar vervoer vormde, maar door de opkomst van het automobiel werden dergelijke smalspoortreintjes nutteloos. Derg trajecten konden nooit steiler zijn dan 4% en we liepen naar beneden, dus daar was niets mis mee! om met een bekend Papendrechter te spreken. Hoewel het hem niet moeilijk en steil genoeg kan zijn.
Onderweg konden we zien dat niet iedere Fransman in een krotje woont, als je begrijpt wat ik bedoel [vrij naar Ollie B. Bommel]. Er wordt zo hier en daar goed gewoond en dat is goed.
Voor de dis hebben we spinaziesoep met Boursin en stokbrood, dus we komen niet om van de honger.
De brug uit lang vervlogen tijden
Na een rustige start - en een uitgebreide discussie over ome Roon Plasterk die maar niet wil aftreden, maar als schertsfiguur aan het pluche zit gehecht, onderwijl een uitgebreid ontbijt nuttigend- zijn we naar Salernes getogen om de tocht naar de Cascade te ondernemen. Voor de duidelijkheid dit is een waterval.
Alvorens aan de wandeling van 3,5 uur te beginnen en conform opdrachten van echtelijke, danwel samenlevingscontractuele bron, zijn er de nodige Cartons wijn en Rosé ingeslagen die als retourvracht in de bolide van Kees moeten worden meegezeuld,.
Het startpunt is daags ervoor reeds verkend, want er gaat niets boven een gedegen voorbereiding.. Ook als je voor je plezier wandelt is elke stap die je teveel moet lopen teveel.
De heenweg was aanvankelijk geasfalteerd om langzamerhand over te gaan in een grintpad gevolgd blubberpaadjes die je in de Dordtsche Biesbosch ook kan tegenkomen. Er waren enkele licht moeilijke passages met een geringe kans op een slippartij, maar deze wandeling is goed verlopen.
Als beloning hadden we prachtige panorama's op de fameuze waterval van Cascade. In de rivier de Bresque.
Boven wachtte ons een butterhete kroeg waar we ondermeer een bakkie koffie nuttigden en een heerlijke salade hebben gegeten. Natuurlijk hielden we ook hier het werk- en rust tijdenbesluit ruimschoots in acht.
De thuisreis was relatief licht want we volgden een historische baan van de Le Petite Train, die voor de oorlog het openbaar vervoer vormde, maar door de opkomst van het automobiel werden dergelijke smalspoortreintjes nutteloos. Derg trajecten konden nooit steiler zijn dan 4% en we liepen naar beneden, dus daar was niets mis mee! om met een bekend Papendrechter te spreken. Hoewel het hem niet moeilijk en steil genoeg kan zijn.
Onderweg konden we zien dat niet iedere Fransman in een krotje woont, als je begrijpt wat ik bedoel [vrij naar Ollie B. Bommel]. Er wordt zo hier en daar goed gewoond en dat is goed.
Voor de dis hebben we spinaziesoep met Boursin en stokbrood, dus we komen niet om van de honger.
De brug uit lang vervlogen tijden
Effe een blaasje pokken met de Cascade als decor
Kees houdt van bomen, als je begrijpt wat ik bedoel... Irene indachtig
Een bord van destijds,..... De tand des tijds doorstaan
De tocht van Tourtour retour
Naar Tourtour en retour.
Deze tocht is zo bekend, dat we er nauwelijks verder over hoeven te berichten. Er is aardig wat opgeknapt aan de weg, ivm bosbrandgevaar zijn veel komen gekapt, waardoor sommige eigengemaakte markeringen van Yorick waren verdwenen. Een brugje was weggespoeld door de zware regen van de afgelopen tijd. De Franse werkers zaten uitgebreid op zijn Frans in het zonnetje te lunchen. We hebben dan maar noodzakelijkerwijs in het dorp in een locale tapperij enige tijd moeten verpozen om indachtig de vigerende arbeidstijdenwet onze rust te nemen.
Het was binnen te benauwd zodat we van armoede maar buiten op het terras inde zo'n zijn gaan zitten. Het bleek dat de met veel moeite verkregen flappentap die door Barclays met steun van de overheid in het gehuchtje was geplaatst, door waarschijnlijk criminelen was gemold. We spraken twee Amerikaanse bikers uit Boston, die een maand op trektocht door Frankrijk waren. Bij hen thuis sneeuwde het, zeiden ze met een smile, verlicht door onze zon.
De mooie kunstwerken bij de Mairie keken welwillend toe, hoe wij de terugtocht aanvaardden.
Tot onze verbazing was het provisorische werk aan de weggespoelde brug wel gereed toen we terugkwamen. De wegafzetting was aan 1 zijde verwijderd. We moesten aan de andere zijde een automobilist helpen om de barricade te omzeilen. Een dankbare claxonstoot viel ons ten deel.
De avond stond in het teken van de zelfgefrutselde maaltijd, a la Kees. Dus een heerlijke ratatouille uit het diepvriesvak bestaand uit groente, aardappels, daarnaast vlees voor Cees en Henk en een kruimeltje roofvis voor Kees. Snel klaar, snel genuttigd met een goed glas cotes de Rousillon van €1,65 bij de Lidll. Low cost, big fun.
De afdaling vanaf Tourtout
Een van de kunstwerken bij de Marie
Deze tocht is zo bekend, dat we er nauwelijks verder over hoeven te berichten. Er is aardig wat opgeknapt aan de weg, ivm bosbrandgevaar zijn veel komen gekapt, waardoor sommige eigengemaakte markeringen van Yorick waren verdwenen. Een brugje was weggespoeld door de zware regen van de afgelopen tijd. De Franse werkers zaten uitgebreid op zijn Frans in het zonnetje te lunchen. We hebben dan maar noodzakelijkerwijs in het dorp in een locale tapperij enige tijd moeten verpozen om indachtig de vigerende arbeidstijdenwet onze rust te nemen.
Het was binnen te benauwd zodat we van armoede maar buiten op het terras inde zo'n zijn gaan zitten. Het bleek dat de met veel moeite verkregen flappentap die door Barclays met steun van de overheid in het gehuchtje was geplaatst, door waarschijnlijk criminelen was gemold. We spraken twee Amerikaanse bikers uit Boston, die een maand op trektocht door Frankrijk waren. Bij hen thuis sneeuwde het, zeiden ze met een smile, verlicht door onze zon.
De mooie kunstwerken bij de Mairie keken welwillend toe, hoe wij de terugtocht aanvaardden.
Tot onze verbazing was het provisorische werk aan de weggespoelde brug wel gereed toen we terugkwamen. De wegafzetting was aan 1 zijde verwijderd. We moesten aan de andere zijde een automobilist helpen om de barricade te omzeilen. Een dankbare claxonstoot viel ons ten deel.
De avond stond in het teken van de zelfgefrutselde maaltijd, a la Kees. Dus een heerlijke ratatouille uit het diepvriesvak bestaand uit groente, aardappels, daarnaast vlees voor Cees en Henk en een kruimeltje roofvis voor Kees. Snel klaar, snel genuttigd met een goed glas cotes de Rousillon van €1,65 bij de Lidll. Low cost, big fun.
De afdaling vanaf Tourtout
Een van de kunstwerken bij de Marie
Een eenvoudige doch voedzame maaltijd na de wandeling
vrijdag 14 februari 2014
Een Valentines groet uit Tourtour
Vrijdag,
Google herinnerde ons er aan dat het Valentijnsdag is, dus een warme groet uit de Provance en we wensen ieder die dat op prijs stelt alle liefs.
Een tocht die die zelfs Frans heeft afgelegd konden we niet laten lopen.....
We hebben mooi weer mooi weer.....
De middagpauze wordt stuk geslagen met een bakkie koffie en toch maar een glaasje, glazig dalen we straks weer af uit dit typisch pittoreske Franse etablissement,.. met wifi. Het kan slechter.
Kees breekt zijn hoofd hoe hij vanavond de avondmaaltijd zal bereiden, ofschoon hij meent deze tekst niet te kunnen ondersteunen.
Google herinnerde ons er aan dat het Valentijnsdag is, dus een warme groet uit de Provance en we wensen ieder die dat op prijs stelt alle liefs.
Een tocht die die zelfs Frans heeft afgelegd konden we niet laten lopen.....
We hebben mooi weer mooi weer.....
De middagpauze wordt stuk geslagen met een bakkie koffie en toch maar een glaasje, glazig dalen we straks weer af uit dit typisch pittoreske Franse etablissement,.. met wifi. Het kan slechter.
Kees breekt zijn hoofd hoe hij vanavond de avondmaaltijd zal bereiden, ofschoon hij meent deze tekst niet te kunnen ondersteunen.
QED
De Mimosabossen
Woensdag
Het vanille yoghurtje smaakte prima na het diner a la Kees en Henk, bestaande uit een groente ratatouille met kabeljauw filet. Natuurlijk met een prima wijntje van 1,69 euro per fles uit de wijngaarden van de lidl. We moeten op de kleintjes letten, want die pensioenen hè?
Vandaag een hielspoor test gedaan naar het dorp en terug. Geen spoor van de hiel te bespeuren. Dus het kan slechter....
Heerlijk in de zon gezeten achter een bakkie koffie of een pastiche..... Het wordt tijd om de neuzen in te smeren.
De plannen zijn gemaakt, morgen naar de bloeiende mimosabossen bij de zuidkust.
Het wordt een wandeling die pittig belooft te zijn, maar niet overdreven lang, zo'n uurtje of vier. We gaan met een groep Hollanders die een Randonneursclubje hebben, we mogen mee. We zullen het beleven.
Donderdag
De mimosa bossen waren, zoals beloofd werd, zeer mooi. Prachtige veelgeligheid. Alle nuances van geel hadden de vele soorten mimosa dat door moeder natuur bij elkaar is geplant. Uitbundig wordt het Zuid Franse voorjaar aangekondigd. Ook hier was de winter zacht en vooral nat, de grond was hier en daar sompig. Ja, sommige normaal droge greppels waren woest stromende beekjes waar je met enige en sommigen met grote moeite overheen kon komen. Uiteraard kon de Snelle daar lichtvoetig overheen springen, maar Henk en Cees kostte het wat meer moeite.
Het gezelschap bestond uit een verzameling overwinteraars en permanente Nederland ontvluchters. Een gepensioneerd hoogleraar, een vervroegde uitgetreden brandweerman, een oud directeur openbare werken en Stadsontwikkelaar, een aantal dames in goede doen en natuurlijk wij.
We moesten 'Thijs' ophalen in Draquinan, hij had geen auto momenteel want zijn nieuwe Mercedes moest nog worden ingevoerd. Een aardige vent die graag en boeiend kon vertellen en een goede kijk had op de wereld. Ook deelde hij de mening van velen dat een Koning zich niet hoort te gedragen als een willekeurige voetbalsupporter bij een een schaatswedstrijdje. Als je koning bent, staatshoofd, en wij Nederlanders schijnen hem te gedogen, dan dien je je waardig te gedragen........ Maar dat geheel terzijde.
Het was wel een pittige wandeling. Aanvankelijk stegen we geleidelijk over redelijke gravelwegen, maar op zekere hoogte wachtte ons een pad dat stijl was en bezaaid met grote rolling stones. Henk was blij dat hij zijn hiking sticks bij zich had. De hoogleraar in rustte had het zwaar en moest op zijn eigen tempo en regelmatig recupererend de stijging voltooien. Het zonnetje begeleidde de groep op de weg naar de top, die op 340 meter hoogte lag. Na een lunchstop waar we ons zelfgemaakte 12 uurtje nuttigden, ondernamen we een afdaling die op zijn minst avontuurlijk genoemd mag worden. Stijle paden en spannende waterkruisingen. Echter, na zes uur genieten, want zo noemen echte Randonneurs zo'n onderneming, konden we een bijzondere "chocolate chau pure" nuttigen op het terrasje van een chocolatterie, in de zon - in Rocquebrune Sur Argens of all places. De zon ging onder, het werd koud, er vielen wat regendruppels, tijd om op huis aan te gaan. Na een lekker hete douche konden we niets anders bedenken dan een pizza te gaan eten in het dorp en daarna nog naar Quantum of Solace te kijken. Twee van ons hebben het slot niet meer meegemaakt in het volste vertrouwen dat James Bond het wel weer zou winnen....
En de hiel? Gevoelig, maar niet erg vervelend, dus morgen naar Tourtour voor een relatief korte wandeling. Maar eerst maar eens lekker uitslapen in de hoop dat Kees intussen het brood zou gaan halen..?
Het vanille yoghurtje smaakte prima na het diner a la Kees en Henk, bestaande uit een groente ratatouille met kabeljauw filet. Natuurlijk met een prima wijntje van 1,69 euro per fles uit de wijngaarden van de lidl. We moeten op de kleintjes letten, want die pensioenen hè?
Vandaag een hielspoor test gedaan naar het dorp en terug. Geen spoor van de hiel te bespeuren. Dus het kan slechter....
Heerlijk in de zon gezeten achter een bakkie koffie of een pastiche..... Het wordt tijd om de neuzen in te smeren.
De plannen zijn gemaakt, morgen naar de bloeiende mimosabossen bij de zuidkust.
Het wordt een wandeling die pittig belooft te zijn, maar niet overdreven lang, zo'n uurtje of vier. We gaan met een groep Hollanders die een Randonneursclubje hebben, we mogen mee. We zullen het beleven.
Donderdag
De mimosa bossen waren, zoals beloofd werd, zeer mooi. Prachtige veelgeligheid. Alle nuances van geel hadden de vele soorten mimosa dat door moeder natuur bij elkaar is geplant. Uitbundig wordt het Zuid Franse voorjaar aangekondigd. Ook hier was de winter zacht en vooral nat, de grond was hier en daar sompig. Ja, sommige normaal droge greppels waren woest stromende beekjes waar je met enige en sommigen met grote moeite overheen kon komen. Uiteraard kon de Snelle daar lichtvoetig overheen springen, maar Henk en Cees kostte het wat meer moeite.
Het gezelschap bestond uit een verzameling overwinteraars en permanente Nederland ontvluchters. Een gepensioneerd hoogleraar, een vervroegde uitgetreden brandweerman, een oud directeur openbare werken en Stadsontwikkelaar, een aantal dames in goede doen en natuurlijk wij.
We moesten 'Thijs' ophalen in Draquinan, hij had geen auto momenteel want zijn nieuwe Mercedes moest nog worden ingevoerd. Een aardige vent die graag en boeiend kon vertellen en een goede kijk had op de wereld. Ook deelde hij de mening van velen dat een Koning zich niet hoort te gedragen als een willekeurige voetbalsupporter bij een een schaatswedstrijdje. Als je koning bent, staatshoofd, en wij Nederlanders schijnen hem te gedogen, dan dien je je waardig te gedragen........ Maar dat geheel terzijde.
Het was wel een pittige wandeling. Aanvankelijk stegen we geleidelijk over redelijke gravelwegen, maar op zekere hoogte wachtte ons een pad dat stijl was en bezaaid met grote rolling stones. Henk was blij dat hij zijn hiking sticks bij zich had. De hoogleraar in rustte had het zwaar en moest op zijn eigen tempo en regelmatig recupererend de stijging voltooien. Het zonnetje begeleidde de groep op de weg naar de top, die op 340 meter hoogte lag. Na een lunchstop waar we ons zelfgemaakte 12 uurtje nuttigden, ondernamen we een afdaling die op zijn minst avontuurlijk genoemd mag worden. Stijle paden en spannende waterkruisingen. Echter, na zes uur genieten, want zo noemen echte Randonneurs zo'n onderneming, konden we een bijzondere "chocolate chau pure" nuttigen op het terrasje van een chocolatterie, in de zon - in Rocquebrune Sur Argens of all places. De zon ging onder, het werd koud, er vielen wat regendruppels, tijd om op huis aan te gaan. Na een lekker hete douche konden we niets anders bedenken dan een pizza te gaan eten in het dorp en daarna nog naar Quantum of Solace te kijken. Twee van ons hebben het slot niet meer meegemaakt in het volste vertrouwen dat James Bond het wel weer zou winnen....
En de hiel? Gevoelig, maar niet erg vervelend, dus morgen naar Tourtour voor een relatief korte wandeling. Maar eerst maar eens lekker uitslapen in de hoop dat Kees intussen het brood zou gaan halen..?
woensdag 12 februari 2014
woensdag
Gewekt door een stralende zon en het reveille van de stromende douches werden langzaam wakker onder het genot van vers brood dat door Cees was gescoord bij de Liddle.
Deze tekst is dan ook in het zonnetje op het terras in Salernes opgesteld.
Het oploaden van Foto's op de Ipad wilde echter eerst niet lukken, ik heb nog wat te leren. Het zou wel leuk zijn om jullie te laten zien dat het hier slechter zou kunnen, niks mee, goeie zaak. Vanmiddag wandelen naar Touttour. deze foto is vandaag gemaakt.
Deze tekst is dan ook in het zonnetje op het terras in Salernes opgesteld.
Het oploaden van Foto's op de Ipad wilde echter eerst niet lukken, ik heb nog wat te leren. Het zou wel leuk zijn om jullie te laten zien dat het hier slechter zou kunnen, niks mee, goeie zaak. Vanmiddag wandelen naar Touttour. deze foto is vandaag gemaakt.
Vroege vogels....
Op weg naar Villecroze
Vijf uur stipt vloog Henk, aangemoedigd door de wekkertelefoon, lichtvoetig van zijn luxe luchtbed in het gastenverblijf ergens in de Hoven. Wassen poetsen, ontbijten, Cees zat al klaar en genoot ook van het Jaqueline ontbijt. De snelle deed weer zijn naam eer aan, want stipt 5.30 uur stapte jij met fris gemoed binnen. Het inladen in zijn limousine die toch wel wat klein bleek voor de enorme hoeveelheid zooi dat meegezeuld moest worden, verliep voorspoedig en stipt op tijd ging het drietal op weg. Op weg maar de route de soleil, op weg naar een weekje wandelen in het kader van ouwe jongens krentenbrood. Krentenbollen maakte inderdaad deel uit van de leeftocht van de jonge ouderen. Later zelfs nog aangevuld met verse Pains au Raisin. Om 7.00 uur moest Lia nog even wakker gebeld worden, de kapper wachtte. We waren toen al in de file bij Mechelen aangeland. Een wagenziekmomentje voor Henk, maar dat geheel terzijde want hij droeg zij lot manmoedig. Er vuu.kjiel wat lichte regen in de Ardennen, hetgeen geen probleem was. Om 9.15 was er wat oponthoud door een carcrash in Luxemburg. Om 9.30 uur hielden we onze koffiestop nadat er geheel volgens traditie goedkoop getankt was in het land van de Groothertog. Er waren toen al 340 km onder de wielen doorgegaan.
Soepel ging de rit verder tot een uur of 1. Tijd voor het halfwegbakkie in de buurt van Dyjon. Ook even tijd voor de chauffeurswissel. Rond een uur of drie werd Lyon doorkruist, waarna bij Valence ook weer even gestopt moest worden voor een opbeurende bak koffie uit de prachtige moderne automaten met warempel ook nog goede koffie. Uiteraard diende de stops vooral ook om de blazen af te blazen want de oude bazen zijn hun prostaatje natuurlijk wat minder de baas dan toen ze 18 waren. Maar dat geheel terzijde.
Na de derde tolpoort konden we het afrondende stukkie binnendoor naar Villecroze afleggen. Om half acht stipt stak Cees de sleutel in het slot van de zomerresidentie van de Donken.,
De heerlijke hapjes van Lia werden verhit en het enpassant gekochte stokbroodje werd smakelijk opgegeten, nadat de auto was gelost.
De kachel snorde en in het heerlijk verwarmde huis werd nog wat gekout, afgewisseld met een holklinkende geeuw van Kees. De nacht was helder en koud, maar daar hebben we niets van gemerkt.
Vijf uur stipt vloog Henk, aangemoedigd door de wekkertelefoon, lichtvoetig van zijn luxe luchtbed in het gastenverblijf ergens in de Hoven. Wassen poetsen, ontbijten, Cees zat al klaar en genoot ook van het Jaqueline ontbijt. De snelle deed weer zijn naam eer aan, want stipt 5.30 uur stapte jij met fris gemoed binnen. Het inladen in zijn limousine die toch wel wat klein bleek voor de enorme hoeveelheid zooi dat meegezeuld moest worden, verliep voorspoedig en stipt op tijd ging het drietal op weg. Op weg maar de route de soleil, op weg naar een weekje wandelen in het kader van ouwe jongens krentenbrood. Krentenbollen maakte inderdaad deel uit van de leeftocht van de jonge ouderen. Later zelfs nog aangevuld met verse Pains au Raisin. Om 7.00 uur moest Lia nog even wakker gebeld worden, de kapper wachtte. We waren toen al in de file bij Mechelen aangeland. Een wagenziekmomentje voor Henk, maar dat geheel terzijde want hij droeg zij lot manmoedig. Er vuu.kjiel wat lichte regen in de Ardennen, hetgeen geen probleem was. Om 9.15 was er wat oponthoud door een carcrash in Luxemburg. Om 9.30 uur hielden we onze koffiestop nadat er geheel volgens traditie goedkoop getankt was in het land van de Groothertog. Er waren toen al 340 km onder de wielen doorgegaan.
Soepel ging de rit verder tot een uur of 1. Tijd voor het halfwegbakkie in de buurt van Dyjon. Ook even tijd voor de chauffeurswissel. Rond een uur of drie werd Lyon doorkruist, waarna bij Valence ook weer even gestopt moest worden voor een opbeurende bak koffie uit de prachtige moderne automaten met warempel ook nog goede koffie. Uiteraard diende de stops vooral ook om de blazen af te blazen want de oude bazen zijn hun prostaatje natuurlijk wat minder de baas dan toen ze 18 waren. Maar dat geheel terzijde.
Na de derde tolpoort konden we het afrondende stukkie binnendoor naar Villecroze afleggen. Om half acht stipt stak Cees de sleutel in het slot van de zomerresidentie van de Donken.,
De heerlijke hapjes van Lia werden verhit en het enpassant gekochte stokbroodje werd smakelijk opgegeten, nadat de auto was gelost.
De kachel snorde en in het heerlijk verwarmde huis werd nog wat gekout, afgewisseld met een holklinkende geeuw van Kees. De nacht was helder en koud, maar daar hebben we niets van gemerkt.
Abonneren op:
Reacties (Atom)